FNV Horeca kreeg juli 2007 te maken met een ingewikkelde zaak. Bij de verbouwing van een Chinees restaurant werd cliënt aangetrokken als horecemanager. Cliënt was werkzaam op tijdelijke basis, dus werkgever was niet verplicht hem een nieuw, vast contract aan te bieden. Voorwaarde hiervoor is echter dat werknemer nog in zijn proeftijd zit, en juist deze voorwaarde bracht een langdurige discussie op gang die zelfs leidde tot een rechtzaak.
Terugblik juridisch medewerker FNV Horeca: “Cliënt was er van overtuigd dat hij al veel eerder met zijn werk was begonnen dan werkgever stelt. Zijn proefperiode was volgens hem dus eerder afgelopen. Dat zou betekenen dat de contractbeëindiging niet rechtsgeldig is, en werknemer dus recht heeft op doorbetaling van zijn loon en uitbetaling van zijn overuren. Toen cliënt dit aangaf bleek de werkgever het hier niet mee eens te zijn. Cliënt schakelde ons in, werkgever huurde een advocaat in. De bewijslast lag bij ons, ik moest een getuige vinden die wilde verklaren dat cliënt langer in dienst was dan werkgever beweerde.”
“Dit bleek zo gemakkelijk nog niet. Ik probeerde eerst nog papierwerk te vinden dat bewijst dat cliënt medewerkers aanstuurde en afspraken had gemaakt met leveranciers, maar de advocaat van werkgever bleef hameren op getuigenverklaring. Een koffieleverancier vond ik uiteindelijk bereid op papier te verklaren dat ze zaken hebben gedaan met cliënt, in de periode voordat zijn contract volgens werkgever zou zijn ingegaan. De advocaat ging met deze enkele verklaring niet akkoord, en ik wist ook dat het niet genoeg was. Terwijl alles er op wees dat het verhaal van cliënt klopte, zaten we dus toch nog met het probleem dat het moeilijk juridisch hard te maken was.”
“Een brievenwisseling volgde. Ik bleef vasthouden aan de theorie dat cliënt eerder dan werkgever beweerde in dienst was bij het bedrijf, waardoor zijn proefperiode ook eerder is beëindigd en hij dus recht had op loondoorbetaling en uitbetaling van overuren. Omdat de advocaat van de werkgever bleef volhouden dat dit niet zo was - en de bewijslast ook nog eens bij ons lag - ging ik twijfelen of we het hier mee zouden redden. De theorie liet ik even voor wat het was, en ik ging onderhandelen. Dat is niet erg, dat hoort bij zo’n proces. Ik eiste een bepaald bedrag waarmee de advocaat van de werkgever niet akkoord ging, dus kwam het tot de rechter. Die kwam uit op een vordering die dicht in de buurt kwam van ons eerste ‘bod’, dus dit was een heel mooi resultaat! Na ruim een half jaar waarin meer dan twintig brieven over en weer zijn gestuurd waren we er dan toch uit gekomen.”
“Ik was tevreden, cliënt was tevreden. Vooral omdat de situatie voordat cliënt mij inschakelde vele malen slechter was dan de situatie die nu is ontstaan. Natuurlijk werkt cliënt niet meer bij zijn oude werkgever, dat kon door de omstandigheden niet meer en was ook niet meer wenselijk. Zo’n uitbetaling is dan erg prettig. Na afloop zei cliënt: ‘Zonder tussenkomst van FNV Horeca was dit niet gelukt’.”
